“தீபன்”பிரஞ்சுத் திரைப்படம் பற்றி-தீவகத்தைச் சேர்ந்த,திரு வாசுதேவன் அவர்களின் பார்வையிலிருந்து…படித்துப் பாருங்கள்!

“தீபன்”பிரஞ்சுத் திரைப்படம் பற்றி-தீவகத்தைச் சேர்ந்த,திரு வாசுதேவன் அவர்களின் பார்வையிலிருந்து…படித்துப் பாருங்கள்!

தீவகம் வேலணையைச் சேர்ந்தவரும்,வேலணை மத்திய கல்லூரியின் பழைய மாணவரும்-பரிஸில் வசித்து வருபவரும்,சிறந்த எழுத்தாளர்-விமர்சகர்-மொழிபெயப்பாளர்-கவிஞர் என்று பல்துறைகளில் புகழ்பெற்று விளங்குபவருமாகிய,திரு வாசுதேவன் அவர்களினால் எழுதப்பட்ட-தீபன் பிரஞ்சுத் திரைப்படத்துக்கான விமர்சனத்தினை நீங்களும் ஒருதடவை படித்துப் பாருங்களேன்.

இனி….திரு வாசுதேவன் அவர்களின் பார்வையில்….

“தீபன்” திரைக்கதையமைப்பு மற்றும் அதன் படத்தொகுப்பு அல்லது படத்தொடுப்பு ஓடியார் எத்தனை தூரம் தன் இலக்கைத் துல்லியமாக அடைந்துள்ளார் என்பதைக் காட்டுகிறது.

இலங்கையின் யுத்தமுடிவில் ஆரம்பமாகும் திரைக்கதையானது, ஆரம்பத்தில் தன் பயணத்தை வேகமாக ஆரம்பிக்கின்றது (திரைக்கதையை ஏற்கெனவே தெரிந்திருந்த படியால் விழிப்பு நிலையிலிருந்து படத்தைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்குக் கிடைத்தது).  மிகக்குறுகிய நேரத்தில் கதை பிரான்சுக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டதை அவதானிக்கவும் முடிந்தது.

அதாவது, ஓடியார் சொல்ல வந்த விடயத்திற்கான சுருக்கமான முன்னுரையாகவே கதையின் இந்தப்பகுதி விரைந்து சென்றது. மூன்றாவது மண்டல நாடொன்றின் யுத்தத்தின் விளைவு ஐரோப்பாவை நோக்கி, குறிப்பாக, தீபனின் பிரான்சுக்குச் செல்லும் விருப்பை வெளிப்படுத்தி விரைகிறது.

சிலவருடங்களுக்கு முன், முக்கியமான அமைச்சர் ஒருவர் “உலகின் வறுமையனைத்தையும் பிரான்சுக்குள் ஏற்கமுடியாது” என்று  கூறிய பிரபல்யமான கூற்று இன்னமும் அரசியல்வாதிகளினால் ஞாபகப்படுத்தப்படும் ஒரு கூற்றாக காணப்படுகிறது. இதில் பிரஞ்சு மொழியில் வறுமை (la misère) என அவர் சொல்லும் பல அர்த்தங்களைக் கொண்டது.

தீபன் படத்தின் இந்த முதற்தொடக்கம், பிரஞ்சுக்காரர்களுக்கு இந்த வாக்கியத்தை அல்லது அதையொத்த ஒரு உளவியல் படிமத்தை இன்றை அரசியல் சூழலில் கொடுத்திருக்கும் என நான் எண்ணுகிறேன்.  இதுவே ஓடியாரின் இலக்காக அமைந்தது எனவும் எண்ணுகிறேன்.

அடுத்து, அகதிகளை வரவேற்று, அவர்களைத் தன் சமூக, கலாச்சார மற்றும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பினுள் உள்வாங்கும் நடவடிக்கையில் பிரான்ஸ் அக்கறை கொள்வதில்லை என்பதையும் அதனால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துக்களையும் ஓடியார் முன்வைக்கிறார்.

செயற்கைக் குடும்பம் (அதாவது யாரும் எந்த அடையாளத்துடனும், பொய்களுடனும் பிரான்சுக்குள் நுழையலாம் எனும் கருத்தை முன்னிறுத்தி)   அரசியலமைப்பினால் வழங்கப்பட்டுள்ள  அகதியுரிமையைப் பெற்று  அவர்கள் வேலை பெற்றுக்கொண்டு செல்வதிலிருந்து திரைக்கதை தன் வேகத்தைக் குறைத்துக்கொள்கிறது.

செயற்கைக் குடும்பம் வேலைக்கமர்தப்பட்டு, அங்கு வசிப்பதற்குச் செல்லும்  இடத்தின் பெயர்: “பசும் புல்வெளி”.

அதாவது ஓதுக்குப்புறமான, சட்டத்தாலும் நிர்வாகத்தாலும் கைவிடப்பட்ட, அந்நியர்களுக்காகக் கட்டப்பட்ட, வன்முறையும் போதைவஸ்தும் குடிகொண்டுள்ள இடத்திற்கு ஓடியார் இட்ட பெயர் “பசும் புல்வெளி”.

ஓடியார் இந்தப்படத்தை பிரஞ்சுக்காரர்களை இலக்கு வைத்துத்தான் இயக்கினார் என்ற விடயம் மிகவும் முக்கியமானது. கதைக்காக அவர் தெரிந்து கொண்ட “கடுகு சீரகம்” தான் தமிழர் பிரச்சனை.

எடுத்த எடுப்பிலேயே செயற்கைக் குடும்பம் “பசும் புல்வெளி” க்கு வரும்போதே காட்சிகள் அச்சமூட்டும் வகையிலாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இக்குடும்பம், மொழியறியாது, விழிபிதுங்க, இளையாளின் மொழி பெயர்ப்புடன் “பசும் புல்வெளி” க்குள் நுழைகிறது.

“போரை வெறுத்த போராளியில் மீளெழுந்தது போர்க்குணம்” எனும் மகுடவாக்கியம் திரைப்படம் வெளியாகுவதற்கு முன்னரே விளம்பர யுக்தியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதால், படம் எப்படி முடியப்போகிறது என்பதை முன் கூட்டியே ஊகிக்கக் கூடியதாக இருந்தது படத்தின் ஒரு பலவீனமான அம்சமாகவே பார்க்கப்படவேண்டும்.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு படிநிலையிலும் வன்முறையின் பிரசன்னம் உள்ளதாக ஓடியாரினால் காட்டப்படும் “அந்நியர் சேரி” அச்சமூட்டுவதாக உள்ளது. அங்கு வாழ்பவர்கள் அனைவரையும் போதைவஸ்து டீலர்களின் கட்டுப்பாட்டில்வாழ்பவர்கள் போலவும், ஆபிரிக்க, அரபு இளைஞர்கள் அனைவருமே கட்டற்ற வன்முறையாளர்கள் போலவும், அதுவே இயல்பானதும், அவர்கள் சார்பில் நியாயப்படுத்தக் கூடியதுமான ஒன்று என்பது போலவும் கதையும் காட்சிகளும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.  பிரான்சில் அந்நியனாக “அந்நியர் சேரியில்” வாழ்ந்தவன் என்ற வகையில் ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுக்கும் காட்சியாவே நான் இதைப்பார்க்கிறேன். இந்தக் காட்சிகளினால் பிரஞ்சுக்காரர்களுக்குக் கடத்தப்பட்டிருக்கும் செய்தி என்ன என்பதை இப்படத்தைப் பார்த்த சில பிரஞ்சுக்காரர்களுடன் உரையாடியபோது புரிந்து கொண்டேன்.  ஓடியார் தனது இலக்கில் வெற்றிகொண்டுள்ளார் என்பதை சந்தேகமறப்புரிந்து கொள்கிறேன்.

“அந்நியர் சேரியின்” பாடசாலையில் வகுப்பறைகள் பிரஞ்சுப் பிரசன்னமேயற்ற இடங்களாகக் காட்டப்படுகின்றன. பாடசாலையென்பதும் வன்முறையின் உற்பத்தி மையமாகக் காண்பிக்கப்படுகிறது.

தீபனின் செயற்கைக் குடும்பத்தில் காதலின் ஊற்றுக்கண் திறப்பதைக் காட்டும் காட்சிகள் செறிவற்றுக் காணப்படுவதுபோல் தோன்றினாலும், நடிகர்களின் நடிப்புத்திறமை அதை ஈடுசெய்கிறது என்று சொல்லலாம். ( இது பற்றி மூன்றாவது ஒரு பகுதியில் கூறுகிறேன்)

யாழினியின் தணியாத லண்டன் கனவுக்கு மத்தியிலும், செயற்கைக் குடும்பத்துடன் ஒட்டமுடியாத ஒரு மனேநிiலியிலும், அவளுக்கு ஒரு வேலை வாய்ப்பு எட்டுகிறது. முன்கட்டடத்தில் உள்ள ஒரு முடக்குவாதம் கொண்ட, பேசுந்தன்மையிழந்த ஒரு வயோதிபரைப்பராமரித்தல் மற்றும் அவருக்கு சமைத்துப்போடல்.

அதையடுத்து, அந்த வயோதிபரின் சகோதரியின் மகனின் மீள்வருகை. பல மாதங்களாகச் சிறைவாசம் அனுபவித்து விட்டுவரும் ஓரு போதவஸ்து வியாபார குட்டித்தலைவனின் வருகை. “அந்நியர் சேரியின்” இளசுகளின் பட்டாசுக் கொண்டாட்டம். தீபனின் கையறு நிலை. கடமையுணர்வும், விருப்பும் இருந்தும் தன்வேலையைக் கூடச் சரியாகச் செய்ய முடியாது தவிக்கும் குழப்பநிலை.  எங்கும் வன்முறையின் வியாபகம்.

யாழினிக்கும், தீபனுக்குமான காதலின் “நிறைவேற்றம்” ஆலய வழிபாட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. ஆலயம், வழிபாடு பூஜை என எல்லாம் முடிந்தபின் காலாச்சார ஆடைகளுடன் ஒரு பூங்காவின் ஏரிக்கரையில் “தமிழர் கூட்டம்” பிக்-நிக் செய்கிறது. ஓடியார் பிரஞ்சுக்காரர்களுக்கு அனுப்பிய இன்னொரு முக்கிய செய்தி.

பிரஞ்சு தேசம் அச்சமுற்றிருக்கும் ஒரு நிலையில் அந்நியர் தங்கள் அடையாங்களைக் காவிக்கொண்டு தங்களை ஆக்கிரமிக்கிறார்கள் என்ற கோசம் ஓங்கியுள்ள நிலையில் அதற்குத் தூபமிட்டுள்ளார் ஓடியார். இந்த நாட்டிலே என்ன நடக்கிறது என்பதை கிஞ்சுத்தும் அறியாவர் இதைக்காணுதல் கடினம். ஆம் பிரான்சின் சமூகக்குழுமங்கள் தம்மைச் சுற்றிக் கலாச்சார வேலிபோட்டு தம்மை பிரஞ்சு தேசத்துடன் கலந்துகொள்ளாது வாழ்கிறார்கள். ( “தமிழர்கள் பிரஞ்சுக்காரர்களை மார்ச் கிரக வாசிகள்போல் பார்க்கிறார்கள்” – வானொலிப் பேட்டியில் ஓடியார் கூறியது.)

பிரஞ்சு தேசம் “சமுகக் குழுமங்களாகிக்” கொண்டிருக்கிறது. தேசத்தின் கலாச்சார, அடையாள ஒருமைப்பாடு அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்ற பாசிசக் கட்சியான தேசிய முன்ணியின் சுலோகங்களுக்கான நிறைவேற்றுச் சாட்சியங்களாக ஓடியார் இக்காட்சியை முன்வைத்துள்ளார் என்று நான் எண்ணுகிறேன். தேசிய முண்ணணி ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் இப்படத்திற்கு உள்ள ஆதரவை வேறு விதமாகப் புரிந்து கொள்ளமுடியாதுள்ளது.

முப்பதாம் ஆண்டுகளில் ஜேர்மனியில் நிலவிய அரசியல் காலநிலை தற்போது பிரான்சில் காணப்படுகிறது என்று முற்போக்கு வாதப் பிரஞ்சுக்காரர்கள் கூறுவதை இப்போ நான் நினைந்து கொள்கிறேன்.

மான் வேட்டையாட நாம் ஓடுகையில் சிங்கம் எங்களைக் கலைப்பதைக் காணாமல் இருப்பது எத்தனை ஆபத்தானது.

யூதர்களை இலக்குவைத்த “மூன்றாவது ராச்சியம்” யார்யாரையெல்லாம் மாய்த்தது என்பதை நாம் எல்லோரும் அறிவோம். “அடை-கறுவல்” என்று நாம் கூறும் மக்களை இலக்கு வைக்கும் பிரஞ்சுப் பாசிசம் எங்களை உய்விக்கும் என நினைப்பவர்களே கண்ணைத் திறவுகங்கள். பெருநிதியங்கள்  பிரஞ்சு மக்களின் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு எதனைப் பலியிட எண்ணுகிறார்கள் என்பதன் அறிகுறிகள் உங்களுக்குத் தென்படவேயில்லையா ?   2017 ம் ஆண்டு வரையும் பொறுத்திருங்கள்.11108388_839330586103712_8395376340119684580_n

ஒரு திரைப்படத்தின் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் நுணுக்கமாக ஆராயப்பட்டு, ஒவ்வொரு படிமங்களும் குறித்த ஒழுங்கில் தொடுக்கப்பட்டு, பலதடவைகள் பார்வையிடப்பட்டபின்னர்தான் காட்சிக்கு வருகின்றன. இது யாருக்கும் தெரிந்த விடயம்.

ஒரு காட்சியை எடுக்கிறேன். யாழினிக்கும், இளையாளுக்குமிடையிலான முரண்பாட்டையடுத்து, அவர்களுக்கிடையில் ஒரு பாச உரையாடல் நடைபெறுகிறது. அந்த உரையாடலில் இளையாள் அணிந்திருக்கும் ரி-சேட்டை மறக்காமல் உற்று நோக்குங்கள். அதில் “NEW WORLD ORDER” எனும் வாக்கியம் பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது எதேச்சையானது என என்னை நம்பவைக்க யாராலும் முடியாது. இதுவே இப்படத்தின் முத்திரையும் வெற்றியும்.

நான் பிரான்சில் வாழும் தமிழனல்ல. நான் இங்கு வாழும் ஒரு அந்நியன்.

Cannes_2015_34-728x320

Leave a Reply

}

Hit Counter provided by technology news